Totaal niet aan gedacht

Te lezen in ± 3 minuten

Hij heeft het vaak druk en ik ook. We spreken elkaar wel met enige regelmaat maar daadwerkelijk ontmoeten dat lukt maar zelden. Met veel overleg en gepuzzel moest het lukken, een uurtje koffie drinken samen. Om die korte tijd nog een beetje op te rekken besloten we elkaar halverwege tegemoet te komen dan kon het nog een half uurtje langer.

We spraken af op het plein, koffietentjes genoeg dus dat zou wel goed komen. Hubbie had ook wat in de omgeving te doen dus die zou me afzetten. Ik zou hem bellen waar vriend en ik aan de koffie zaten dan kwam hij me daar weer ophalen. Tot zover prima geregeld allemaal.

Ruim op tijd stap ik bij hubbie uit de auto. Lieve help wat staat er een koude wind. Welke idioot stapt er nu midden in de winter zonder jas de deur uit?
Ik dus! Totaal niet aan gedacht. Klappertandend van de kou ga ik zo dicht mogelijk onder een lantaarnpaal staan. Lantaarnpalen stralen weinig warmte uit zo kan ik je verzekeren. Gelukkig laat vriend niet al te lang op zich wachten.

Zodra we elkaar begroeten ben ik de kou alweer vergeten. Vriendschap verwarmt meer dan je hart zo blijkt. Niet veel later zitten we aan de koffie en gaan de gesprekken vanzelf. We kletsen, lachen, delen en genieten. De tijd vliegt om en sneller dan we willen moeten we door. Ik duik in mijn tas voor mijn telefoon om hubbie te bellen.

Geen telefoon. Ach nee, totaal niet aan gedacht, die ligt nog aan de oplader. Echt weer iets voor mij. Hubbie wist dat we maar anderhalf uur hadden, dus ik besluit terug naar het plein te gaan. Vriend voelt zich wat bezwaard dat hij me achter moet laten, maar hij moet echt door en ik ben ervan overtuigd dat hubbie er elk moment aan kan komen.
De kou is nog snerpender geworden en het wachten duurt lang. Ik loop wat heen en weer, wiebel van mijn ene been op het andere. Het mag allemaal niet baten. De kou wordt niet minder en de tijd gaat ook niet sneller.

Ineens een briljante ingeving! Ik loop een van de restaurantjes binnen en vraag of ik even mag bellen. Dat is geen enkel probleem en binnen blijven wachten vinden ze ook helemaal niet erg. Ik bel naar hubbie. Helaas blijkt het telefoonnummer niet te kloppen. Die stomme voorgeprogrammeerde nummers ook. Vroeger wist ik ze allemaal uit mijn hoofd en nu niet één. Ik denk diep na maar helaas.
Ik duik in mijn notitieboek. Geen nummer van hubbie maar wel van de zaak. Dus bel ik daar naar toe. Het antwoordapparaat dreunt moeiteloos het nummer van hubbie op. Niet veel later klinkt zijn vertrouwde stem. Hij staat al even op het plein te wachten.

Opgelucht stap ik in de heerlijk warme auto. Ietwat beschaamd vertel ik hem over mijn vergeten jas en telefoon. Geamuseerd staart hubbie me aan, hij kent me al langer dan vandaag.
‘Waarom heb je niet gewoon via de telefoon van vriend gebeld?’
Stomverbaasd stamel ik mijn antwoord.
‘Daar heb ik echt totaal niet aan gedacht.’

Schrijfhart logo
81

4
En wat vond je ervan?

Please Login to comment
avatar
2 reactieketen
2 keten reacties
0 volgers
 
Meest gereageerd
Populairste reactieketen
3 reactie schrijvers
Sonja GrinwisEllie SchmitzH.B. van oost Recente reactie schrijvers
  Inschrijven  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Ellie Schmitz
Gast

Wat een heerlijk verhaal, Sonja. Van die jas gebeurt mij ook, gewoon zomaar de deur uitlopen, kapstok voorbij. De telefoon altijd in mijn tas. Ooit in een ver verleden, op een enkele uitzondering na, had niemand een ‘telefoon voor onderweg’, heb ik midden in de nacht met pech aan de auto langs de snelweg gestaan. De praatpaal verderop. Heb peentjes gezweet want echt op mijn gemak voelde ik mij niet, lopend in deb erm. De volgende ochtend bij opening van de winkeldeur heb ik een mobiele telefoon gekocht, zo’n groot geval met een antenne erop. Je snapt dat het ding… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
H.B. van oost
Gast
H.B. van oost

Leuk verhaal

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
het is niet toegestaan mijn teksten te kopiëren
%d bloggers liken dit: