Veiligheidsschoenen

Onderweg merk ik, alweer, dat mijn voeten behoorlijk pijn doen. Mijn gympen, waar ik altijd zo lekker op loop, zijn versleten.

De vorige inspectie heeft al aangetoond dat de zool heel dun is geworden en op bepaalde plaatsen zelfs geheel doorgesleten. Er zitten gaten en scheuren in de stof. De zool laat op meerdere plaatsen los en echt schoon zijn ze ook al niet meer te noemen.

De meeste mannen kunnen zonder een krimp te geven hun oude schoenen in de kliko gooien. Voor mij is het, net als voor heel veel vrouwen, altijd lastig om afscheid te moeten nemen van een paar schoenen. Bij dit paar schoenen is het extra lastig, want deze schoenen hebben een verhaal.

December 2014

Eigenwijs als ik ben (was?), bleef ik met een burn-out gewoon doorgaan, net zo lang tot het helemaal mis ging. Dat gebeurde tussen Sinterklaas en Kerst. Een flinke kortsluiting in mijn hersenen zette mijn hele wereld op zijn kop. In mijn hoofd gebeurden de meest vreemde dingen en ik leefde in een heel andere werkelijkheid als de mensen om mij heen.

De wereld zoals ik die kende was totaal niet logisch meer en ik voelde mij nergens meer veilig.  Mijn familie en vrienden konden me niet meer bereiken en ik moest worden opgenomen. Het moment dat de artsen kwamen om mij op te halen staat mij nog zeer helder voor de geest. Ik werd verraden door de mensen die mij het meest dierbaar waren. Ik was helemaal op mij zelf aangewezen. Nog nooit in mijn leven heb ik mij zo angstig en zo verlaten gevoeld als toen.

Volkomen in paniek weigerde ik de mij aangereikte schoenen aan te trekken. Zulke afschuwelijke schoenen trok ik echt niet aan, die konden onmogelijk van mij zijn. Mijn vriendin kwam aangesneld met mijn favoriete gympen.

“Probeer deze maar, die heeft ze altijd graag aan.”

Veiligheidsschoenen

Deze schoenen kende ik, die waren wel van mij. Eindelijk een stukje herkenning in de verwarrende wereld waarin ik terecht gekomen was. Opgelucht trok ik mijn schoenen aan.

Met alle kracht die ik nog in me had, klampte ik me aan dit kleine stukje veiligheid vast. Dit herkende ik, eindelijk iets dat wél logisch was. Dat liet ik me dus niet meer afnemen. Zo kwam het dus dat ik in pyjama, in een ziekenhuisbed lag mét mijn schoenen aan. Dat er een hersenscan gemaakt werd mét mijn schoenen aan. Mijn gympen werden een symbool van veiligheid en vertrouwen.

Vandaag zal ik ze, respectvol en dankbaar, in de kliko gooien. Ik ben er klaar voor. Klaar voor een volgende stap, in nieuwe schoenen.

veiligheidsschoenen
foto door S. Grinwis Veiligheidsschoenen
Volkomen in paniek weigerde ik de mij aangereikte schoenen aan te trekken. Zulke afschuwelijke schoenen konden onmogelijk van mij zijn Klik om te Tweeten Je kunt me volgen via deze Social Media:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: