Wat een gedoe toch altijd met die gevoelens

“Als je een lichaam hebt, heb je recht op alle gevoelens, dat zit bij het pakket inbegrepen.”

Anne Lamott

Het is alweer wat jaren geleden dat ik in gesprek was met een jonge man. Zijn vader, waar hij een erg hechte band mee had, was kort daarvoor overleden. Ik vroeg hem hoe het met hem ging. Omdat het al heel wat jaren geleden is kan ik niet letterlijk meer citeren, zo goed is mijn geheugen nu eenmaal niet. De strekking van het gesprek staat echter in mijn geheugen gegrift omdat het een enorme indruk op me heeft gemaakt.

Want op mijn vraag hoe het met hem ging, antwoordde hij dat hij niet zo goed wist hoe hij die vraag moest beantwoorden. Nu moet ik misschien even vermelden dat de betreffende jongeman anders bedraad is. Een jongeman met, zoals dat in de volksmond heet, een verstandelijke beperking. Bij die laatste omschrijving kun je, gezien ons gesprek, overigens de nodige vraagtekens zetten, maar dat terzijde.

Om hem goed te kunnen begrijpen stel ik altijd aanvullende vragen als we in gesprek zijn. Deze keer was daarop geen uitzondering. Dus vroeg ik hem of hij niet goed onder woorden kon brengen wat hij voelde, maar dat was het niet. Hij wist heel goed wat hij voelde maar blijkbaar was dat niet goed.
Hij vertelde dat mensen hem vaker vroegen hoe het met hem ging. Hij antwoordde dan: ‘Goed.’
Zijn blik verteld me dat hij zoekt naar de juiste woorden om verder te gaan en dat duurt bij hem wat langer dan bij anderen. Die tijd gun ik hem.

‘Ze kijken me dan raar aan en vragen of ik geen verdriet heb. Maar natuurlijk heb ik verdriet, papa is dood en ik kan nooit meer met hem praten. Maar dan zeggen ze dat het dan dus niet goed met me gaat. Maar verdriet is toch goed als je papa dood is?’

Hij slaat de spijker zó op zijn kop. Blijkbaar hebben wij “normale” mensen besloten dat “goed” in dit geval betekent dat je blij en gelukkig bent.
Maar we hebben zoveel verschillende emoties meegekregen. Voor elke situatie een passende. Het is inderdaad goed om verdriet te voelen als er iemand is overleden.
Het is goed om boosheid te voelen als de situatie daar om vraagt en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Sterker nog het is juist niet goed om je emoties niet toe te laten omdat je denkt blij en gelukkig te moeten zijn.

De laatste maanden van tweeduizendtwintig heb ik er heel bewust voor gekozen om mijn boosheid, verdriet, teleurstelling en al die andere emoties de ruimte geven. Dat was en is geen makkelijke weg maar wel de goede richting op.
Juist door al die gevoelens toe te laten, ze alle aandacht te geven en ze ten volle te ondergaan kom ik stapje voor stapje weer richting het zó gewenste gevoel van blijdschap en misschien zelfs geluk. Want dat is ook zo bijzonder, verdriet en blijdschap kunnen blijkbaar naast elkaar bestaan.

Ik kan genieten en gelijktijdig verdriet hebben om het gemis van mijn kind. Het is raar en verwarrend om dat te ervaren. Ook dat moet ik accepteren.

gevoelens
in elkaar geknutseld door S. Grinwis

De quote van Anne Lamott kun je overal op het internet terugvinden terwijl de jongeman die zijn gevoelens ook zo prachtig onder woorden bracht, wordt bestempeld als verstandelijk beperkt.

Kijk daar ik nu eens goed boos om worden.


7 gedachten over “Wat een gedoe toch altijd met die gevoelens”

  1. Mooi geschreven. Veel emoties kunnen naast en of met elkaar bestaan. Goed dat jij het nog eens onder de aandacht brengt. Het lijkt vaak wel of je niet goed bij je hoofd bent als je dat meemaakt, is ook mijn ervaring.

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: