Zeemeeuwen bestaan niet

Samen met mijn echtgenoot ben ik er een paar daagjes tussenuit. Even weg gevlucht van alle dagelijkse beslommeringen. We maken een boottocht over de Oosterschelde.  Bootvluchtelingen op zoek naar geluk,  met aan boord een uitgebreide catering, dat wel natuurlijk.

Hoewel het weer niet echt meewerkt en de lucht potdicht zit, bevinden we ons op het topdek. Op een boot moet je natuurlijk wel de wind door je haren voelen en de zilte lucht in je longen kunnen snuiven, anders hadden we wel een bustocht genomen.

“Economisch gezien zijn zeemeeuwen best dure beesten.”
Op weg naar de boot liepen we over een dijk waar de meeuwenkolonie haar residentie hield. De dijk ligt bezaaid met leeg gegeten krabben schilden en oesterschelpen.
“Eerlijk gezegd snap ik niet wat ze op deze boot te zoeken hebben, ze hebben duidelijk goed te eten”

“Zeemeeuwen bestaan niet! Het zijn Zilvermeeuwen en Kokmeeuwen en ….”
Mijn lief kan er helemaal niet tegen als ik iets niet bij de juiste naam noem.
Ik heb geen kwade bedoelingen met wat ik zeg, zo heb ik het ooit geleerd en dat is lastig af te leren. Bovendien snapt hij toch wat ik bedoel?

Ik zie ook geen verschil, voor mij zijn ze allemaal hetzelfde, ik gooi ze gewoon op een hoop. De hoop die Zeemeeuw heet.
Manlief legt het graag nog eens uit. Hij heeft ooit, lang geleden bij vogelklas Karel Schot gewerkt en hij weet best veel van vogels af.
“Zilvermeeuwen hebben gele poten, Kokmeeuwen hebben rode poten, en aan de kop…”
Ik ben al afgehaakt, het boeit me totaal niet.

Wat mij vooral opvalt is de enorme herrie die de beesten maken. Ze krijsen echt allemaal door elkaar heen. Luisteren doen ze niet, ze vechten elkaar de lucht uit als de kans krijgen. Terwijl ze uiteindelijk allemaal hetzelfde willen. Zo snel en zo vaak mogelijk, die argeloze, arme toeristen van hun lekkers beroven.

Ze hebben voldoende krab en oesters, maar blijkbaar misgunnen ze ons het brood, de chips en de gevulde koek! Het enorme gekrijs dat daar klaarblijkelijk mee gepaard moet gaan, begint zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Na een tijdje op de boot ben ik het constante gekrijs echt helemaal spuugzat.

Uiteindelijk gaat er een moe gestreden exemplaar even rustig zitten. Geen geschreeuw, even geen agressie , eindelijk een moment van bezinning. Een van de toeristen reikt een stukje krentenbol aan, dat dankbaar wordt aangenomen.

“Eigenlijk zijn het best mooie vogels, die Zeemeeuwen.”

BewarenBewaren

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
11 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
11
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: