Zeemeeuwen bestaan niet

Samen met mijn echtgenoot ben ik er een paar daagjes tussenuit. Even weg gevlucht van alle dagelijkse beslommeringen. We maken een boottocht over de Oosterschelde.  Bootvluchtelingen op zoek naar geluk,  met aan boord een uitgebreide catering, dat wel natuurlijk.

Hoewel het weer niet echt meewerkt en de lucht potdicht zit, bevinden we ons op het topdek. Op een boot moet je natuurlijk wel de wind door je haren voelen en de zilte lucht in je longen kunnen snuiven, anders hadden we wel een bustocht genomen.

“Economisch gezien zijn zeemeeuwen best dure beesten.”
Op weg naar de boot liepen we over een dijk waar de meeuwenkolonie haar residentie hield. De dijk ligt bezaaid met leeg gegeten krabben schilden en oesterschelpen.
“Eerlijk gezegd snap ik niet wat ze op deze boot te zoeken hebben, ze hebben duidelijk goed te eten”

“Zeemeeuwen bestaan niet! Het zijn Zilvermeeuwen en Kokmeeuwen en ….”
Mijn lief kan er helemaal niet tegen als ik iets niet bij de juiste naam noem.
Ik heb geen kwade bedoelingen met wat ik zeg, zo heb ik het ooit geleerd en dat is lastig af te leren. Bovendien snapt hij toch wat ik bedoel?

Ik zie ook geen verschil, voor mij zijn ze allemaal hetzelfde, ik gooi ze gewoon op een hoop. De hoop die Zeemeeuw heet.
Manlief legt het graag nog eens uit. Hij heeft ooit, lang geleden bij vogelklas Karel Schot gewerkt en hij weet best veel van vogels af.
“Zilvermeeuwen hebben gele poten, Kokmeeuwen hebben rode poten, en aan de kop…”
Ik ben al afgehaakt, het boeit me totaal niet.

Wat mij vooral opvalt is de enorme herrie die de beesten maken. Ze krijsen echt allemaal door elkaar heen. Luisteren doen ze niet, ze vechten elkaar de lucht uit als de kans krijgen. Terwijl ze uiteindelijk allemaal hetzelfde willen. Zo snel en zo vaak mogelijk, die argeloze, arme toeristen van hun lekkers beroven.

Ze hebben voldoende krab en oesters, maar blijkbaar misgunnen ze ons het brood, de chips en de gevulde koek! Het enorme gekrijs dat daar klaarblijkelijk mee gepaard moet gaan, begint zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Na een tijdje op de boot ben ik het constante gekrijs echt helemaal spuugzat.

Uiteindelijk gaat er een moe gestreden exemplaar even rustig zitten. Geen geschreeuw, even geen agressie , eindelijk een moment van bezinning. Een van de toeristen reikt een stukje krentenbol aan, dat dankbaar wordt aangenomen.

“Eigenlijk zijn het best mooie vogels, die Zeemeeuwen.”

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
1
avatar
4 Comment threads
7 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
6 Comment authors
Sonja GrinwisSonjaSchrijftMichielZietMies HuibersMarjon Sarneel Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
MichielZiet
Gast

Een beetje de hyena’s van de Noordzee, zeg maar, die Zeemeeuwen… of waren het Zilverleeuwen? 😉

SonjaSchrijft
Gast

Ik raak er helemaal van in de war. Vliegende vissen, zeekoeien, katvissen om maar te zwijgen van zeepaarden en zeesterren. Beestjes, allemaal beestjes.

MichielZiet
Gast

Hahahaha… en nu heb ik dat liedje in mijn hoofd! 😀

SonjaSchrijft
Gast

Hahahaha….sorry

Mies Huibers
Gast

Hoewel ik zelf eerlijk gezegd geen enkele behoefte voel om er iets over kwijt te willen, moet ik zeggen dat je een mooie vorm heb… Lees verder »

Marjon Sarneel
Gast

Je hebt een mooie vorm gevonden Sonja! Een goede verstaander heeft inderdaad maar een half woord nodig. Ik heb het zelf op een dergelijke manier… Lees verder »

den Os
Gast
den Os

allereerst de complimenten voor het uiterlijk. Het zit er gelikt uit! Ik vindt het artikel leuk, lekker ontspannen en toch met een diepere achtergrond. Ga… Lees verder »

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: