Zeemeeuwen bestaan niet

Samen met mijn echtgenoot ben ik er een paar daagjes tussenuit. Even weg gevlucht van alle dagelijkse beslommeringen. We maken een boottocht over de Oosterschelde.  Bootvluchtelingen op zoek naar geluk,  met aan boord een uitgebreide catering, dat wel natuurlijk.

Hoewel het weer niet echt meewerkt en de lucht potdicht zit, bevinden we ons op het topdek. Op een boot moet je natuurlijk wel de wind door je haren voelen en de zilte lucht in je longen kunnen snuiven, anders hadden we wel een bustocht genomen.

“Economisch gezien zijn zeemeeuwen best dure beesten.”
Op weg naar de boot liepen we over een dijk waar de meeuwenkolonie haar residentie hield. De dijk ligt bezaaid met leeg gegeten krabben schilden en oesterschelpen.
“Eerlijk gezegd snap ik niet wat ze op deze boot te zoeken hebben, ze hebben duidelijk goed te eten”

“Zeemeeuwen bestaan niet! Het zijn Zilvermeeuwen en Kokmeeuwen en ….”
Mijn lief kan er helemaal niet tegen als ik iets niet bij de juiste naam noem.
Ik heb geen kwade bedoelingen met wat ik zeg, zo heb ik het ooit geleerd en dat is lastig af te leren. Bovendien snapt hij toch wat ik bedoel?

Ik zie ook geen verschil, voor mij zijn ze allemaal hetzelfde, ik gooi ze gewoon op een hoop. De hoop die Zeemeeuw heet.
Manlief legt het graag nog eens uit. Hij heeft ooit, lang geleden bij vogelklas Karel Schot gewerkt en hij weet best veel van vogels af.
“Zilvermeeuwen hebben gele poten, Kokmeeuwen hebben rode poten, en aan de kop…”
Ik ben al afgehaakt, het boeit me totaal niet.

Wat mij vooral opvalt is de enorme herrie die de beesten maken. Ze krijsen echt allemaal door elkaar heen. Luisteren doen ze niet, ze vechten elkaar de lucht uit als de kans krijgen. Terwijl ze uiteindelijk allemaal hetzelfde willen. Zo snel en zo vaak mogelijk, die argeloze, arme toeristen van hun lekkers beroven.

Ze hebben voldoende krab en oesters, maar blijkbaar misgunnen ze ons het brood, de chips en de gevulde koek! Het enorme gekrijs dat daar klaarblijkelijk mee gepaard moet gaan, begint zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Na een tijdje op de boot ben ik het constante gekrijs echt helemaal spuugzat.

Uiteindelijk gaat er een moe gestreden exemplaar even rustig zitten. Geen geschreeuw, even geen agressie , eindelijk een moment van bezinning. Een van de toeristen reikt een stukje krentenbol aan, dat dankbaar wordt aangenomen.

“Eigenlijk zijn het best mooie vogels, die Zeemeeuwen.”

BewarenBewaren

11 gedachten over “Zeemeeuwen bestaan niet”

  1. Hoewel ik zelf eerlijk gezegd geen enkele behoefte voel om er iets over kwijt te willen, moet ik zeggen dat je een mooie vorm heb weten te vinden. Mooi stuk!

    Beantwoorden
    • Dat kan ik me héél goed voorstellen Mies. Ik denk dat het grote gros van de mensen er zo langzamerhand genoeg van heeft. Uiteraard ook een hartelijk dank je wel voor het compliment. Daar krijg ik dan weer niet zo snel genoeg van.

      Beantwoorden
  2. allereerst de complimenten voor het uiterlijk. Het zit er gelikt uit! Ik vindt het artikel leuk, lekker ontspannen en toch met een diepere achtergrond. Ga lekker door, ik lees het met plezier. Maarten

    Beantwoorden
    • Dank je wel Maarten. Ik ben zelf ook heel tevreden met de hele opzet van de website. Wat het artikel betreft, op deze manier vind ik de hele discussie nog te pruimen. Ik ben al dat geschreeuw en al die lelijke opmerkingen zo ontzettend beu.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: