Zo bizar als de werkelijkheid, verzin je het niet

De laatste maanden was ik op schrijfgebied best goed bezig, al zeg ik het zelf. Ik had een duidelijke strategie voor mijn blog opgezet.  Ideeën uitgewerkt, artikelen vooruit geschreven en ingepland, een kwartaal opzet gemaakt zodat ik me vooral kon focussen op het schrijven zelf. Ik heb zelfs een heuse blogplanner in elkaar geknutseld. Zo georganiseerd, ik was er best trots op.

Dan blijkt dat er artikelen zijn die niet op de planning staan maar wel om aandacht blijven vragen. Ik ben flexibel genoeg om daar dan gehoor aan te geven. Zoiets kan een keer gebeuren natuurlijk. Voor augustus lag er een duidelijk plan klaar. Diverse artikelen die toewerken naar de Cityswim op 1 september. Dat sponsorbedrag moet zo hoog mogelijk worden. Daarnaast heeft het trainen en alles wat er bij komt kijken best wat nieuwe inzichten opgeleverd en heb ik persoonlijke ontwikkelingen doorgemaakt. Voldoende stof dus voor mooie columns.

De werkelijkheid haalt me met een mokerslag onderuit

De ochtend dat het eerste artikel in deze reeks gepubliceerd werd, zat ik in het ziekenhuis. Die nacht waren we uit bed gebeld. Schoonpa had een hartstilstand en werd gereanimeerd. Zo snel als we konden reden we naar het huis van mijn schoonouders. Toen we aankwamen was er net weer een hartslag gesignaleerd. Een aantal spannende uren volgden. Zou het hart het volhouden en welke schade had pa opgelopen?

Het werd al snel duidelijk dat de vooruitzichten niet erg hoopvol waren. Het zuurstofgebrek had voor de nodige hersenbeschadiging gezorgd en het was nog maar de vraag of pa ooit nog bij zou komen. De eerste 24 uur werd hij kunstmatig in coma gehouden zodat de hersenen rust zouden krijgen. Daarna konden we niet anders dan afwachten, hopend en biddend op een goede afloop.

We hebben geen idee waar we op moeten hopen

Pa zal niet meer bijkomen en al snel blijkt dat alle signalen wijzen op zeer zwaar hersenletsel. Waar moet je dan op hopen? Je wilt je (schoon)vader niet kwijt maar eigenlijk is hij er al niet meer. De arts verteld ons dat we ons moeten voorbereiden op een heel moeilijk gesprek en dat we waarschijnlijk een hele moeilijke beslissing moeten gaan nemen. 

Er komen geen verbeteringen in de toestand van pa. Een voor een beginnen lichaamsfuncties uit te vallen. Er blijft geen sprankje hoop meer over. Nadat alle protocollen zijn doorlopen en alle testen hetzelfde negatieve resultaat geven kunnen we niet anders dan concluderen dat verdere behandeling geen enkele zin meer heeft.

Deze week zal zijn uitvaart plaatsvinden. Mijn toespraak heb ik inmiddels geschreven en dat is voor nu even genoeg. Mijn planning laat ik maar even voor wat het is. De werkelijkheid volgt zijn eigen koers en ik kan niet anders dan volgen.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
17 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
17
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: