Zullen wij gewoon niet naar de Waddeneilanden gaan?

Veel mensen gaan graag naar de Waddeneilanden. Ik snap dat ergens wel. Je bent toch een beetje los van Nederland, er is strand, zee en ongerepte natuur, leuke dorpjes. Je stapt op een boot en daar is meteen dat vakantiegevoel. Dus ja ik begrijp het best. Toch krijg ik altijd een naar gevoel bij de Waddeneilanden.

Welk leerjaar het was weet ik niet meer maar op enig moment gingen we met school op kamp naar een van de Waddeneilanden. Van hogerhand was besloten om de vaste vriendengroepjes compleet uit elkaar te halen en een willekeurige indeling van de slaapzalen te maken. Zo kwam ik terecht op een slaapzaal met populaire meiden uit verschillende klassen.

Als ik ergens niet thuishoor is het wel bij de populaire figuren in deze wereld. Niet dat ik gepest werd op school, daarvoor val ik gewoon niet genoeg op. Ik paste er gewoon niet bij. Dat was toen en is nu nog steeds zo.
Het is ook niet zo dat ik een nare schooltijd heb gehad. Ik had altijd wel een aantal klasgenoten met wie ik optrok. De middenmoot zeg maar en daar voelde ik me prima bij.

In het samengestelde groepje tijdens het kamp werd veel met elkaar gelachen, nieuwe vriendschappen gesloten, kleding geleend, snoep gedeeld, geheimen uitgewisseld, geroddeld, gekibbeld, weer goedgemaakt en nog meer gelachen.
Alles buiten mij om. Ik maakte er geen deel van uit en werd compleet genegeerd.
Ze deden het niet eens expres, ze zagen mij gewoon niet.
Ik wilde graag meedoen maar wist niet hoe. Dus bleef ik onzichtbaar vanaf de zijlijn toekijken.
Voor het eerst in mijn leven had ik ongelooflijke heimwee.

Dat gevoel van heimwee roepen de Waddeneilanden nog altijd bij me op.

Het is altijd zo gebleven. Zet mij in een groep mensen neer en ik word onzichtbaar. Het eeuwige muurbloempje. Ik val niemand op en achteraf weten mensen vaak niet eens dat ik er ook was.

Eenzaam ben ik alleen in een groep, nooit als ik alleen ben. Alleen zijn is voor mij echt noodzakelijk. Te veel drukte en ik raak volkomen overprikkeld. Dan moet ik mijzelf terugtrekken, even de stilte opzoeken om weer op te laden.

Wat jaren ouder en wijzer geworden weet ik dat ik introvert ben. Een einzelgänger. Bovendien ben ik een HSP’er (hoog sensitief persoon) en daarbovenop heb ik ook nog ADD (Chaos in mijn hoofd).
Die prachtige etiketjes heb ik gekregen tijdens mijn herstel van een Burn-out. Jarenlang heb ik mijzelf overvraagd omdat ik zo graag mee wilde doen met de rest. Voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik heb mijn lesje geleerd.

Mijn leven telt slechts een paar vrienden. Mensen die mij begrijpen en accepteren zoals ik ben. Bij wie ik helemaal mezelf mag zijn. Het zijn er niet veel maar wat zijn ze me dierbaar.

Zo dierbaar dat ik door roeien en ruiten voor ze ga. Sterker nog ik zou zelfs met ze naar de Waddeneilanden gaan.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

10 gedachten over “Zullen wij gewoon niet naar de Waddeneilanden gaan?”

  1. Als Wadden-fan, begrijp ik wat je omschrijft… als je met school in de Ardennen had gezeten, dan had je het waarschijnlijk daar gehad. Grote groepen heb ik ook niet zoveel mee, laat mij maar in mn bubbel staan ergens. 🙂
    Burn de chaos maar lekker out in je koppie en join de club van HSP-ers… klein maar gezellig en geen volle slaaplokalen. 🙂

    Beantwoorden
    • Dank je wel Michiel,

      Het ligt uiteraard niet aan de Waddeneilanden maar die knoop in mijn buik wil daar maar niet aan. Lieve mensen die ik ken gaan eind deze maand naar Texel verhuizen en hebben me uitgenodigd om eens te komen buurten. Fijn om te weten dat ons dan een warm onthaal wacht en wie weet ben ik dan ineens een enorm fan van de Waddeneilanden.

      Ik ben blij met het kleine groepje mensen om me heen die het begrijpen en me accepteren zoals ik ben. Het heeft alleen even geduurd voor ik het zelf kon accepteren

      Beantwoorden
    • Dank je voor je reactie Bart,

      Door dit artikel hoop ik echt meer mensen aan het denken te zetten. Het zou zo fijn zijn als we meer oog hebben voor de ander en accepteren dat niet iedereen hetzelfde in elkaar steekt. Je medemens accepteren en omarmen gewoon zoals ze zijn.

      Beantwoorden
    • Lieve Ellie,

      Wat is het bijzonder om een reactie te krijgen op een artikel dat nog in de conceptfase is. Ik moest nog aanvullen, schrappen en schaven maar de onzekerheid had al toegeslagen. Dit is wel heel persoonlijk, komt wel erg dichtbij, durf ik dit wel plaatsen? Je reactie kwam dus precies op het goede moment. Een aanmoediging om het wel te plaatsen. Dus hartelijk dank, wederom

      Beantwoorden

Plaats een reactie

%d bloggers liken dit: