zwaan kleef aan

Zwaan-kleef-aan

Natuurlijk ben ik bevooroordeeld en is mijn mening verre van objectief te noemen, maar ik heb echt hele leuke kinderen.
Dat is dan ook de reden dat ik ze zo graag om me heen heb. Ik ben echt een zwaan-kleef-aan moeder.

Waar menig moeder na zes weken zomer vakantie opgelucht haar kroost weer op school achterliet, liep ik met de tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel terug naar huis.
Met een zeer ondernemende zoon en een dochter met ADHD had ik weliswaar zes weken geen moment rust gehad maar wat was het gezellig.

Natuurlijk was er dat moment geweest, dat ik ondersteboven in de pergola van de buren hing om mijn zoon uit een benarde positie te bevrijden.
Natuurlijk had ik bijna een hartstilstand na het telefoontje van de overbuurvrouw.
“Ik weet niet of u dat goed vindt maar u dochter zit op het dak.”
Wat dacht dat mens? Natuurlijk vond ik dat niet goed, het kind was vijf.*
Het kostte wat overredingskracht om de slotenmaker zover te krijgen nog diezelfde middag sloten op de ramen te komen zetten.
Het was idioot druk en de ene absurde situatie volgde op de andere, maar het was zó gezellig.

Houden van, is vast willen houden en toch los moeten laten

Inmiddels zijn ze groot en mijn zoon gaat dit jaar voor het eerst niet meer mee op vakantie.
Rijkelijk laat volgens de kenners, hij is immers bijna 20, maar ik vind het helemaal niets.
Voor mij voelt het als een afwijzing, dat ik als moeder gefaald heb. Blijkbaar zit hij liever wekenlang moederziel alleen thuis, dan dat hij gezellig met ons mee op vakantie gaat.

Met mijn verstand weet ik dat het normaal is. Hij moet zijn eigen weg gaan volgen, zich losmaken en op eigen benen leren staan. Ik weet ook dat hij het aankan en geen domme dingen zal doen. Bovendien zijn er voldoende vrienden en familie waar hij op terug kan vallen. Maar mijn moederhart is nog lang niet zover.

Als hij maar weet dat ik er altijd voor hem zal zijn. Op de achtergrond, van een afstandje zal ik altijd een oogje in het zeil blijven houden.

Ik ben en blijf nu eenmaal een zwaan-kleef-aan moeder, of mijn kinderen dat nu leuk vinden of niet.

 

zwaan kleef aan
foto door S. Grinwis
Natuurlijk was er dat moment geweest, dat ik ondersteboven in de pergola van de buren hing om… Klik om te Tweeten

* Door Taallent weet ik inmiddels dat ik de buurman hier de schuld van kan geven.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
11

4 gedachten over “Zwaan-kleef-aan

  1. Ik leef met je mee Sonja, ik ben ook zo’n moeder. En je weet het… ik heb ook zo’n zoon. Iets jonger dan die van jou, maar toch… Maar ik weet het zeker, het komt goed! Hij zal je laten zien dat je je voor niets ongerust hebt gemaakt. En als hij zich verveelt dan weet hij mijn zoon wel te vinden

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: